Mijn secret vegan agenda & big vegan sister month

Ik heb het niet zo vaak over waarom ik vegan ben. Ik krijg de vraag weleens en dan geef ik eerlijk antwoord, maar uit mijzelf zou ik er niet zo snel over beginnen. Het is geen geheim: in mijn bio staat expliciet benoemd dat ik een vegan bakkerij run en met het feit dat ik nu inmiddels ruim acht jaar door het leven ga als veganist, ben ik ook heel blij. Juist daarom voelde het alsof ik mezelf, mijn bedrijf én ook jullie tekort deed door het hier onbewust nooit over te hebben. Dus, zie hier! Het grote waarom én mijn februari aankondiging in blogvorm (inclusief kinderfoto, wat wil een mens nog meer). Lees snel verder!

foto: Elke Teurlinckx

foto: Elke Teurlinckx

Ik weet het nog precies. Ik was een jaar of acht en ik at een hamburger, zo eentje die mijn mama had gehaald bij de Albert Heijn. Zo eentje die we elke week aten. Alleen deze week was het anders: ik besefte ineens wat ik aan het eten was en legde de link tussen het stuk vlees op mijn bord en de dieren waar ik zo veel van hield. Ik besloot ter plekke om nooit meer vlees te eten. Mijn moeder deed mee en ruilde de hamburgers in voor een vegetarische variant, papa vond het wel prima en ook mijn zus sloot zich bij ons aan. Al snel besloot ik dat alleen vegetariër zijn niet voldoende was, ik wilde méér doen dan dat. Ik was mijn hele leven lang al enorm begaan met het lot van alle dieren ter wereld, ik was zo’n meisje haar vakantie doorbracht met het redden van vliegjes uit het zwembad in plaats van gewoon dat water in te springen en zodra ik zakgeld kreeg, doneerde ik dat deels aan goede doelen gericht op dieren. Ik was ook het meisje dat op drie-jarige leeftijd rozijntjes uitdeelde in het bejaardentehuis waar mijn oma verbleef en het meisje dat het liefste iedere dag wel een boerencake bakte, omdat ik merkte dat niet alleen ik daar blij van werd, maar mijn omgeving ook. Ik kwam op het idee om de muffins en koekjes die ik altijd al zo graag bakte, te gaan verkopen voor het goede doel. Ieder weekend stond ik in de keuken, waarna ik de deuren in de buurt langsging met versgebakken lekkers en een donatiepot. Het geld dat ik daarmee ophaalde, doneerde ik eens in de zoveel tijd aan het plaatselijke asiel, het Wereld Natuurfonds of Brooke Hospital (een organisatie die zich inzet voor verbetering van de leefomstandigheden van werkpaarden en ezels in Egypte, Pakistan en India - jep, ik was ook een paardenmeisje!). Heel eerlijk gezegd, kwam ik meestal niet verder dan onze meest directe buren, in een uitzonderlijk geval klopte ik aan bij de buren aan de overkant. Mijn buurtjes wisten precies wanneer ik langskwam en zaten dan meestal al klaar met hun portemonnee.

Zie je wat daar op mijn truitje staat? Ik moest even gniffelen toen mijn moeder me deze foto laatst stuurde ;)

Zie je wat daar op mijn truitje staat? Ik moest even gniffelen toen mijn moeder me deze foto laatst stuurde ;)

Het is grappig dat mijn aanpak op 8-jarige leeftijd in essentie niet enorm verschilde van mijn aanpak op deze leeftijd. Inmiddels heb ik de 26 jaar aangetikt, ben ik van vegetariër overgestapt naar veganist en probeer ik mensen nog steeds op een positieve manier kennis te laten maken met mijn levenswijze. Wanneer mensen me vragen waarom ik veganist ben geworden, antwoord ik daar heel graag op, mits deze vraag vanuit oprechte interesse wordt gesteld. Ik ben veganist geworden vanuit één reden en dat is dierenwelzijn. Ik vind niet dat dieren in het jaar 2019 nog hoeven te lijden voor ons genot. Ja, ik vond vlees ook heel lekker. Kaas vond ik ook heerlijk, net als omeletjes bij het ontbijt, sour cream bij mijn burrito of melkchocolade met noten en rozijnen. Ik ben geen veganist geworden omdat ik al deze dingen zo vies vond, vandaar dat ik ook heel blij ben met alle vegan producten die momenteel in de schappen liggen (dat was toen ik acht jaar geleden veganist werd wel anders, iets met een keer per half jaar Wilmersburger kaas moeten halen in Duitsland en die bewaren in een aparte koelkast). Dat het laten staan van dierlijke producten een stuk beter is voor onze aarde, is natuurlijk mooi meegenomen en ook het feit dat het voor veel mensen een gezondere levensstijl oplevert is positief. Dat veganisme een groot deel van de oplossing van het wereldvoedselprobleem zou kunnen vormen, is voor mij inmiddels ook een enorm belangrijke reden waarom ik veganist ben. Maar! Ik merkte al snel dat er zich onder vegetariërs en veganisten veel vingerwijzertjes begeven, iets waar ik me niet helemaal in terug kan vinden.

“BE KIND TO EVERY KIND”

Hier wil ik wel even een kleine disclaimer plaatsen. Ik geloof absoluut dat iedereen zoveel mogelijk handelt vanuit zijn of haar beste intenties en ook dat niet iedere manier van benaderen voor iedereen werkt. Ik ben blij dat er mensen vol passie op straat gaan staan om met mensen in gesprek te gaan over veganisme, ik ben blij met de felle discussies die respectvol gevoerd worden, ik ben blij met de Partij voor de Dieren en ik voel me oprecht geroerd als ik een groep activisten op een plein zie staan, terwijl ze borden omhoog houden met daarop foto’s van hoe het er werkelijk aan toe gaat in de bio industrie. Ik ben blij dat deze mensen actie voeren op hún manier, maar het is niet de mijne. Misschien wordt dit artikel wel gelezen door iemand die denkt “deze softe aanpak had mij nu nooit over de streep getrokken” of stuit ik op andere kritiek en dat is oké. You can’t serve everyone.

Toen ik besloot vegan te worden, schrok ik echter van het aantal veroordelende vingertjes die ik in de richting van niet-vegans zag wijzen. En nu, 8 years in, schrik ik nog steeds van de shock factor die ik dagelijks ingezet zie worden en baal ik van het feit dat er zo’n negatieve sfeer heerst rond het woord ‘veganisme’. Ik ben veganist geworden vanuit liefde en ik sta daarom ook volledig achter mijn eigen aanpak. Ik probeer mensen te benaderen zoals ik zelf ook het liefste benaderd zou worden. En hoe dat is? Met een open blik, vol warmte en kwetsbaarheid en vooral met heel veel lekker eten. Ik denk namelijk dat overtuiging, net als liefde in veel gevallen, nog altijd door de maag gaat. Bij mij in ieder geval wel! Een groot ding waarvan ik mensen vaak hoor dat het hen tegenhoudt bij hun overstap naar veganisme, is het eten. Kunnen ze nog wel lekker eten? Moet je niet naar allemaal obscure winkels? En wat kun je dan nog eten? Wat blijft er over? Ik deel het vrijwel nooit met anderen, maar ik kan de mensen die aangeven door mij veganist te zijn geworden niet meer op twee handen tellen. En ook wanneer mensen me vertellen dat ze één dag in de week het vlees laten staan of vaker voor een veganistische optie kiezen, ben ik trots en dankbaar. Nee, dit is niet het eindstation waar ik op hoop en ja, ik ben op de hoogte van de verschrikkingen die zich dagelijks afspelen in bijvoorbeeld de bio-industrie en bagatelliseer dat ook niet, maar zijn we allemaal niet ooit ergens begonnen? Ik hoop het onderbewuste van mensen te prikkelen door te laten zien dat vegan eten niet alleen heel erg lekker kan zijn, maar zelfs nóg lekkerder dan de niet-vegan variant. Dat doe ik wekelijks door mijn taartjes te leveren aan bijvoorbeeld Bonnie en Anne&Max Eindhoven, maandelijks door jullie te voorzien van verjaardagstaarten en bruidstaarten, maar ook al jarenlang door mijn baksels te laten proeven aan vrienden, vriendinnen, familie, buren en collega’s. In mijn studententijd organiseerde ik zelfs bijna wekelijks taartproeverijen in de kantine van het ArtEZ conservatorium in Arnhem waar ik toen studeerde. Iedereen mocht gratis vegan taart komen proeven, in ruil voor feedback. Dat zag er ongeveer zo uit (klik ook vooral even door op de rechterkant van de foto’s om de reacties te kunnen lezen):

Naast het feit dat deze taartproeverijen me, eigenlijk onbedoeld, veel bestellingen opleverden, gebeurde er ook iets anders. Steeds meer medestudenten besloten om wat vaker een vegan dagje in te lassen, sommigen gingen zelfs helemaal overstag en werden van de ene op de andere dag veganist. Ik kreeg regelmatig vragen binnen van studenten die in de supermarkt stonden en hun nieuwe levensstijl in praktijk wilden gaan brengen (“Lisa, welk ijs kan ik nu nog eten? En welke pastasaus? Is pasta eigenlijk wel vegan? En welke chocolade? En brood en beleg?”), begeleidde mensen door diezelfde supermarkt, gaf lesjes etiketten lezen en stuurde recepten rond, eigenlijk een soort mini Vegan Challenge als ik er zo op terugkijk. Laatst vroeg Eveline mij of ik haar niet een beetje kon helpen: ze wilde vegan eten ook weleens een maandje proberen, maar ze wist niet waar te beginnen, plus: was dit niet een struikelblok voor meer mensen? Meteen dacht ik terug aan die tijd bij ArtEZ en het sneeuwbaleffect dat werd veroorzaakt door een paar plantaardige taarten in een kale kantine en bedacht ik me dat veel meer mensen misschien wel behoefte hadden aan een soort niet-veroordelende big vegan sister bij wie je met al je vragen terecht kunt, net als toen. Want laten we eerlijk zijn: het kan soms ook gewoon verdomd lastig zijn om een dergelijke omschakeling te maken wanneer je je hele leven al op de automatische piloot boodschappen doet, zonder na te hoeven denken over wat je wel en niet kunt eten. Of misschien heb je voor je gevoel wel helemaal geen tijd om je hele eetpatroon op de schop te nemen, omdat je bang bent dat het uitzoekwerk (wat kan ik wel en niet eten? Wat zijn de beste recepten?) je veel tijd gaat kosten. Fear not! Taarten van Jansen at your service!

FEBRUARI = BIG VEGAN SISTER MONTH

De hele maand februari doop ik om tot de big vegan sister month waarin ik info, recepten en handige tips deel én al jullie vragen rondom veganisme in de breedste zin zal beantwoorden. Wil je graag weten wat de lekkerste vegan kaas is? Hoe je het snelste een etiket leest om te weten of een artikel vegan is? Welke make-up vegan is? Hoe je vegan chili maakt? Of hoe je de lekkerste vegan vanille cake bakt? Het komt allemaal voorbij indien jullie er behoefte aan hebben (klein tipje van de sluier: die vegan cake komt sowieso langs). Laat je vraag hier achter, neem contact met me op via het contactformulier bovenin of stuur me een berichtje op Instagram, vanaf waar ik de meeste vragen zal gaan beantwoorden en tips zal gaan delen. Het zal zich allemaal vanzelf wijzen via dat kanaal. Vergeet ook vooral Eveline niet te volgen tijdens haar vegan avontuur, zij gaat namelijk de hele maand februari vegan eten (!!!) en ik neem haar daarbij onder mijn vleugels als een soort van moeder kip (ik ben een beelddenker, jij ook?). Te gekkkk!

En wat ik hoop te bereiken? Een heel klein stukje meer bewustwording en vooral dat wanneer jij het woord ‘vegan’ hoort, je niet meteen zo’n vieze smaak in je mond krijgt. Ik hoop mensen die al op de denkbeeldige drempel staan te kunnen helpen, ze duidelijke handvatten en tips te geven zodat ze zich gesterkt en gesteund voelen en dat hupje over die drempel wél durven te nemen. En ik hoop vooral dat jullie door al die praktische info heen gaan zien hoe makkelijk, leuk en lekker veganisme kan zijn. En ja, daar hoort ook een goed stuk taart bij. Welcome to my secret vegan agenda!


Kleine samenvatting: stel me allll je vragen die maar eningszins met veganisme te maken hebben! Mag over koken of bakken gaan, maar ook over kleding, make-up en e-nummers. Laat je vraag hieronder achter, mail me of stuur me een dm op Instagram. En volg me vooral dáár, want daar zul je het meeste mee krijgen van de big vegan sister month die de hele maand februari zal gaan duren. Ik hoop dat jullie net zo excited zijn als ik, tot snel en een kus van je grote zus!

Lisa JansenComment