Vegan Madrid - deel 1: een Spaanse Italiaan, een chocolade café en boursin als toetje

Twee weken geleden vertrokken mijn vriend Randy en ik voor een vakantie van ruim anderhalve week naar Madrid, de stad die ik heb omgedoopt tot Mediterraans Berlijn. Wist jij dat deze stad een vegan walhalla is én dat je hier super betaalbaar buiten de deur kunt eten? Ik neem jullie in een serie blogposts mee langs alle eettentjes die we bezochten en een paar bezienswaardigheden. Alvast een kleine heads up: de foto's zijn niet van hele goede kwaliteit, iets met niet verwachten dat ik dit online zou gaan zetten en een vriend die heel graag wil beginnen met eten (snap ik wel hoor, Randy).

IMG-20180924-WA0014.jpg

We vlogen met Ryanair (we hadden al geboekt ruim voor het hele stakings debacle), dus het feit dat we Madrid bereikten, was eigenlijk al een klein feestje waard. We landden aan het einde van de middag en zodra we onze koffers in het appartement hadden gedropt, begaven we ons richting GREEK and SHOP om een broodje hummus te eten. Het leefritme in Madrid is nogal anders dan in Nederland, normaal gesproken zouden we rond dit tijdstip uit eten zijn gegaan (het was inmiddels al zo’n zes uur ‘s avonds), maar de meeste restaurants gaan hier pas rond half negen ‘s avonds open. Rond half tien komt alles pas écht op gang en dat gaat dan zo door tot diep in de nacht - serieus, probeer hier maar eens een plekje op een terras of in een cafeetje te vinden na tien uur ‘s avonds, good luck with that.

Hier hadden we overdag een plekje op een terras gevonden, toen waren we blij. We kregen ook nog een bak chips. Het was de dag van ons leven.

Hier hadden we overdag een plekje op een terras gevonden, toen waren we blij. We kregen ook nog een bak chips. Het was de dag van ons leven.

We namen die avond plaats aan een tafeltje in het vegan restaurant Masa Madre, wat zuurdesem betekent. Geen idee waarom ze die naam hebben gekozen, want zuurdesembrood stond niet op de kaart, maar dat is ze snel vergeven, want het eten was héérlijk. We hadden zoveel honger, dat we vergaten foto's van het eten te maken, maar ik kan jullie wel vertellen dat ik hier de allerlekkerste ravioli éver heb gegeten: ravioli gevuld met gemengde groenten met een shitload gesmolten vegan kaas er bovenop. Randy at homemade balletjes in tomatensaus met aardappeltjes in de schil, ook heerlijk. Voor het eten waren we graag nog eens terug gegaan naar Masa Madre, maar de complete inboedel van het restaurant was gemaakt van planken ruw steigerhout, waaronder super oncomfortabele wiebelige stoelen en net iets te hoge tafels. Heel comfortabel zat je hier dus niet, maar het eten maakte veel goed.

De volgende dag kwamen we op z'n Spaans op gang: laat. We waren allebei enorm moe en besloten ons rustig richting Parque del Buen Retiro te begeven, een enorm park met prachtige tuinen, terrasjes en het Palacio de Cristal, een prachtig gebouw van glas waarin vroeger exotische planten werden tentoongesteld. De heenweg viel een beetje tegen. Het was inmiddels 38 graden Celcius en we smolten weg. We besloten halverwege te gaan lunchen bij Faborit, een tentje van een franchise keten waar we vorig jaar ook al een paar keer hadden gegeten. We stelden zelf een salade samen en dronken smoothies (strawberry banana milkshake baby!), ondertussen werd er naast ons gedemonstreerd door ouderen die hun pensioen wilden behouden en stilletjes duimde ik voor ze dat dat zou gaan lukken.

Uiteindelijk bereikten we het stadspark en man man, wat was dat mooi. We konden er echter bijna niet van genieten omdat het zó warm was en wij zó moe. We verplaatsten ons van bankje naar terras naar bankje naar Palacio de Cristal en weer terug naar een bankje.

Terug in het appartement maakte Randy voor mij een verrassingsbordje met daarop vegan lekkers dat we onderweg waren tegen gekomen: een volkoren croissantje met vegan kaas, een palmerita (bladerdeeg vlindertje), krokante maiskorrels en een vegan empanada van het bakkertje om de hoek. Mijn vriendje weet goed hoe hij mij blij kan maken.

's Avonds aten we bij ons nieuwe favoriete restaurant ever: Pizzi & Dixie in de hippe wijk Malasaña. Wow. Een helemaal plantaardig Italiaans restaurant die ons omver heeft geblazen met haar smaakcombinaties en kwaliteit, aangevuld met vreselijk lief personeel. Echt een plekje waar je heengaat om in de watten te worden gelegd en dat met goed betaalbare prijzen. Voor €45,00 kun je hier met z'n tweeën uit eten en dan heb je een hoofd- en nagerecht, aperitief en drankjes (dat maakte dit de duurste plek waar wij deze vakantie hebben gegeten). Wij aten: paarse gnocchi in pompoensaus, huisgemaakte ravioli met raapstelensaus, panna cotta met bessensaus en ferrero rocher taart. ALLES. WAS. ZO. LEKKER. Spoiler alert: hier kwamen we deze vakantie nog zo'n vier keer terug, oepsie.

De volgende dag ontbeet-lunchten we bij Bombón. Bombón is het Spaanse woord voor chocolade en dat hebben we geweten. Randy bestelde een warme chocolademelk met kaneel en kreeg een kop vloeibare chocolade voorgeschoteld. Zeg maar van die chocolade zoals de chocoladerivier in Willy Wonka's fabriek. Check de foto maar. Randy bestelde ook een plak gembercake, waar ik een hapje van proefde. Lekker fris als tegenhanger van de chocolade en ik besefte me dat ik ook weer eens een receptje met gember moet gaan bedenken. Zelf bestelde ik een croissant met huisgemaakte nutella en een chai latte. Ondertussen werden er non stop Tiny Desk Concerts afgespeeld op een tv scherm in de zaak, Bombón is opgericht door muzikanten en dat merk je hier bijvoorbeeld aan. Als je ook een muziekliefhebber bent en de Tiny Desk Concerts nog niet kent: zoek het even op op youtube. Deze sessies bieden áltijd kwaliteit, grote kans dat jouw favoriete artiesten ook zo'n sessie hebben gedaan.

In Madrid kun je bijna alles te voet doen: veel bezienswaardigheden, lunchtentjes en restaurants liggen op loopafstand van elkaar, en ongemerkt loop je hierdoor behoorlijke afstanden gedurende een dag. Onze voetjes waren moe, dus we besloten die avond naar de film te gaan en zochten een restaurant dichtbij die bioscoop. We kwamen uit op Yerbabuena, een vegetarisch/veganistisch restaurant met twee filialen in Madrid. Ik vertel jullie alvast, dit was de meest teleurstellende maaltijd van de hele vakantie, maar dat had niets te maken met de portiegrootte. Hier links zie je ons voorgerecht (!). Mijn gerecht was een risotto, wat uiteindelijk bruine rijst in een super zoute bouillon bleek te zijn en niet veel meer dan dat. Randy at een gerecht met gebakken spinazie en appel. Beetje een rare combinatie, maar de appeltjes waren perfect gebakken. Daarna kwam ons hoofdgerecht en moesten we een beetje lachen en huilen tegelijk vanwege de portiegrootte: no way dat we dit op konden.

Hierboven zie je in het midden Randy's hoofdgerecht, een vegan paëlla die best oké was. Ik nam een zwaar teleurstellend spaghetti gerecht waar wederom een zoutpot over was leeggestrooid, maar zat al vol van het voorgerecht dus ik kwam niets tekort. De side salad smaakte prima trouwens. We hadden een menu genomen (in Madrid kun je op bijna elke plek een menu met een vaste prijs kiezen, wat véél goedkoper uitvalt dan wanneer je bijvoorbeeld alleen een hoofdgerecht en een drankje zou nemen) dus we kregen óók nog een toetje. Help. Toen we het toetje voorgeschoteld kregen, staken we even onze neus in het potje: het leek net een pot boursin. Maar, vrees niet, het bleek gewoon limoen mousse te zijn en die smaakte heerlijk. Ik vroeg de bediening de rest van mijn spaghetti in te pakken (ik wilde niet al te onbeleefd overkomen en doggybags zijn heel normaal in Madrid, nog zoiets fijns) en maakte hier iemand op straat blij mee. Gelukkig, want ik houd niet van verspilling.

Met volle buikjes gingen we op weg naar Cine Ideal: een fijne bioscoop in het centrum van Madrid, waar we Johnny English keken (en nog drie keer terug kwamen die week). Wat een héérlijke flauwe film, ik raad iedereen aan om erheen te gaan. Het viel ons op dat de bioscoop etiquette in Madrid een stuk beleefder is dan hier: waar ik hier regelmatig mensen moet vragen om hun mond te houden tijdens de film en het normaal lijkt te zijn om met een fel verlicht scherm lekker te gaan appen terwijl de lichten in de zaal uit zijn, fluistert iedereen daar al wanneer de reclames nog niet eens zijn begonnen. Onder de reclames en de film zelf was het muisstil, wat een verademing.


Heb ik jullie al een beetje enthousiast gemaakt over Madrid? Al benieuwd naar verslag nummer twee? Zodra deze online is, laat ik het weten op mijn Instagram. Vergeet me dus vooral niet te gaan volgen daar, mocht je dat nog niet doen. Ik beloof jullie voor de volgende keer alvast nóg meer foto's van eten en zal jullie tevens mijn favoriete gerecht van de hele vakantie laten zien (SPANNEND). Tot dan!